Nieuwsbrief

     
 
De wildernis vóór behandeling
De wildernis vóór behandeling
De wildernis na behandeling
De wildernis ná behandeling
Het praathuis
Het praathuis
Opa Jan schildert luiken
Opa Jan schildert luiken
Max en Aimée bij de oude kastanje
Max en Aimée bij de oude kastanje
Max de houthakker
Max de houthakker
De Sint op Cabanelles
De Sint op Cabanelles
   
 

Een half jaar Cabanelles

Zo, nu is het alweer bijna 2008. Even terugtellen en je weet het, alweer dik een half jaar geleden, begin mei van dit jaar verhuisden we naar Cabanelles. En wat is er een hoop gebeurd in de tussentijd! We zijn zo lekker bezig geweest, dat het er niet altijd van kwam om jullie te laten meedelen. Maar we zijn hier een heuse ''IK VERTREK LIVE'' aan het beleven. Inclusief de helpende vrienden en familie, het genieten van de geweldige plek en het uitzicht en de tegenvallers die zich ook af en toe voordoen.

Om in omroepsferen te blijven, hierbij dan het jaaroverzicht; begin mei verhuisd, eerst alle perikelen van de inboedel, waarvan 15 kuub op Peufeilhoux moest blijven staan omdat we toch iets meer hadden verzameld dan iedereen, inclusief verhuisbedrijf, dacht. Toen een maand lang héél koud hier. Veel kouder dan men het in deze streek gewend is. En nog geen CV, geen houtkachel aangesloten, niets.

Tot over onze oren in het onkruid, vooral brandnetels. De eerste twee maanden konden de kinderen nauwelijks naar buiten, dat was gewoon te gevaarlijk. We hebben eerst een weg naar en rond de schommel geknipt. Daarna zijn we verder gaan opruimen en dat kost tijd, veel tijd. 60 kruiwagens schapenpoep uit de ene schuur. Brandhout van allerlei andere plekken, genoeg voor nu inmiddels al twee maanden stoken. Honderden meters hekwerk dat met de meest fantastische constructies van spijkers, krammetjes, ijzer- en prikkeldraad en vooral ook felblauwe touwtjes aan elkaar zat geknutseld. Hamiante (asbest), gelukkig nergens vast, maar wel in grote hoeveelheden. En metaal in alle vormen en maten; de hekken, oud gereedschap, oude karren, fornuis, je wilt het niet weten. Als je dan zo'n mooie plek hebt dan moet je er ook wel van kunnen genieten en geen storende rotzooi in je blikveld hebben, toch? Afgelopen maand nog hebben we ons hele quotum toegestane CO2 uitstoot voor de rest van ons bestaan opgebruikt door een hele stapel schroten en oude stoelen te verbranden.

Tussendoor gingen we ook al een beetje opbouwen, Marc heeft alles wat enigzins technisch is weer aan de praat gekregen of vervangen. (De houtkachel staat inmiddels te loeien.) Met de klusploeg van Henk en de twee Jannen hebben we een terras aan de achterkant (uitzicht!) gestort. Daarna zijn, met de ploeg van de grandpères, de luiken aan de voorkant geschilderd en is er behoorlijk wat dood dennehout opgeruimd. Binnen heeft Manon haar eerste stucprojectje afgerond. De binnenkant van de bij aankomst vochtige, zwart schimmelige keukenkast is nu weer strakwit en als provisiekast de trots van de keuken. En vóór de verjaardag van Aimée, in oktober, hebben we de oude konijnenschuur omgebouwd tot een kinderpraathuis voorzien van hooizolder, western-like veranda en boomstamstoeltjes. Ook aan de groenvoorzieningskant is er al heel wat gebeurd. Veel stekjes van Peufeilhoux, en zelfs nog uit Den Haag, hebben inmiddels hier een plekje gevonden. Kamperfoelie, rozen, vijgenbomen, helleborussen, Tronçais eikjes en vooral veel kruiden. De absolute trots van Manon zijn 17 eucalyptysboompjes, zelf uit zaad opgekweekt en bedoeld voor de vallei achter het huis. Down Under dus.

Waar we minder mee opschieten en ook wel wat tegenvallers ondervinden is de gastenaccommodatie. Vooral het traject met de bouwvergunning en de architect kost meer tijd dan we hoopten. Dat ligt ook wel aan onszelf, want we kunnen niet alles tegelijk. Ook komen er voorschriften om de hoek die extra kosten met zich meebrengen, dus het is steeds weer rekenen en bijstellen. Ach, het is allemaal klassiek.... Toch lijkt het erop dat we in de komende maand dan eindelijk de eerste tekeningen gaan zien en dat we met de voorbereidingen van de eerste gîte kunnen gaan starten. Er moet een vloer worden afgegraven. De leidingen moeten worden omgelegd en er kunnen alvast kozijnen in. Ook voor het werk buiten staan ons geen vergunningen in de weg. Nu zijn er nog geen paden en trappen, dat gaat in de komende maand veranderen.

Ook aan de andere zakelijke kant is er werk verricht. MWebs, de naam waaronder Marc zijn intenetactiviteiten en Manon haar vertalersactiviteiten uitvoert, is in oktober ingeschreven en de website (www.mwebs.eu) is inmiddels nog niet helemaal af, maar wel in de lucht. Manon is nog steeds aan het studeren om in mei haar studie vertaler Engels af te ronden en doet hard haar best om haar eerste opdrachten binnen te halen. Zo verdelen we onze tijd en beginnen een beetje te wortelen. Ook dat is belangrijk, want we zijn hier weer helemaal opnieuw begonnen, moeten onze contacten hier opbouwen, onze weg en onze draai vinden. Het vooruitzicht om in de komende zomer gasten te kunnen ontvangen geeft ons enorm veel motivatie en het is ook mooi om te zien hoe MWebs vorm krijgt.

Zo zijn jullie weer helemaal bijgepraat over onze belevenissen van het afgelopen jaar. Op onze Weblog (www.cabanelles.com/blog) vind je nog een leuk stukje over onze plannen vanuit ecologisch perspectief. We houden jullie in het komende jaar weer regelmatig op de hoogte van onze vorderingen en hopen jullie in 2008 persoonlijk te zien of te spreken.

Fijne feestdagen en een geweldig 2008!
Marc & Manon
Aimée & Max

 

     
:: info@cabanelles.com :: www.cabanelles.com ::
:: © 2007 by MWebs ::